Chyba jednak warto spotkać się z profesjonalistą, który opowie i podpowie w co grać.

A tutaj niespodzianka , po  małym śledztwie wśród znajomych ,okazuje się że większość oczywiście słyszała o tej formie rozrywki. Niestety mało kto miał okazję naprawdę się postrzelać .Najciekawsze jest też to , że dziewczynki- te małe delikatne istotki , wcale nie ukrywały oburzenia gdy proponowałem udział w takiej zabawie. Wręcz bardzo rozpalała je wizja  ” ustrzelenia”  jakiegoś przedstawiciela płci brzydkiej. Paintball to wywołująca adrenalinę dyscyplina sportu, z jednej strony chęć pokonania przeciwnika a z drugiej strach przed otrzymaniem porcji żelu. Jeśli chcesz przekonać kogoś do czegoś nowego, podarowanie mu takiego prezentu to świetny pomysł. Jest szansa że obdarowany natchniony pomysłem zostanie fanem wojskowych zmagań.

Otóż nie .Ceremonia herbaciana to  prawie  modlitwa.

Zaskoczyła mnie forma takiego spotkania: w ciszy i spokoju, prawie bez słowa przyglądając się  kolejnym  ruchom gospodarza  przygotowującego  herbatę dla kolejnego gościa . Dłużej trwa cały rytuał przygotowania herbaty, niż poszczególny czas spożycia.

Nie przypuszczałbym również że organizacja takiego spotkania jest takim przedsięwzięciem, przygotowywanym nawet przez kilka miesięcy!!! Jak się okazuje, przyczyną jest dostępność czarek  ,zwłaszcza tych wyjątkowych , rzadkich. Zdarza się,  że na wymarzoną czarkę -często o wartości  średniej klasy samochodu- organizator czeka kilka miesięcy.

Mimo iż wiem na czym polega ceremonia herbaty, nadal jako europejczyk nie wiem

-  ” czym” jest ten rytuał ? Wyuczone i powtarzane gesty przy przygotowaniu herbaty kojarzą się z tańcem bądź medytacją. Antyczne naczynia, malowidła, ikebana, pojawiające się podczas ceremonii przywodzą na myśl spotkania ze sztuką, a kolejne spożywanie  herbaty przez uczestników, nieodparcie kojarzy mi się z wypaleniem fajki pokoju z przyjaciółmi.   Ech……. Japończycy.

Ostatnia ciekawostka : ileż w takim razie kosztuje kimono, skoro tylko nieliczni go posiadają?

P

Dokumenty ogląda się świetnie ,praktycznie jak film fabularny .Świetne kostiumy, nawet gra aktorska jest do zaakceptowania.

Na początek,  z racji sentymentu do czerwonych braci, padło na wspomnienie dokonań Mr. Cortesa.
Cóż to za postać? Pewnie większość wie. Popłynęło „chłopisko” z grupką gawiedzi za ocean, gawiedzi rozbili państwo Montezumy, przywieźli górę skarbów – ot, cała historia. A dokładnie jak to było, przedstawia właśnie ten dokument.

Zaskakujący jest natomiast fakt przedstawienia Cortesa jako człowieka bardzo wierzącego. Nie chce się wierzyć, aby facet ścigany przez gubernatora za przywłaszczenie sobie floty statków, siekający indiańców jak trzcinę cukrową , był tak bogobojny. Bardzo chętnie dowiedziałbym się, na jakiej podstawie, twórcy oparli taką charakterystykę bohatera ?

Co powinno zostać w głowie po oglądnięciu tego filmu?

Mr. Cortes przybił do dzisiejszego Veracruz 1519 r.  Dotarł do Tenochtitlan – stolicy Azteków, którą do roku 1521 zniszczył  i ustanowił na jej miejscu nowe miasto Mexico.

Aż dziw bierze, że Aztekowie tak łatwo ulegli.